خليج فارس نام پيشرفتگي آب درياي عمان است كه بين جنوب ايران و شبهجزيرهي عربستان جاي دارد. اين خليج 990 كيلومتر درازا و در پهنترين جاي خود، نزديك 340 كيلومتر پهنا دارد كه در تنگهي هرمز به كمتر از 55 كيلومتر كاهش مييابد. ميانگين ژرفاي آن 35 متر است و ژرفاي 90 تا 100 متر در جاهايي از آن وجود دارد. يونانيها اين خليج را پرسيكوس ميناميدند و عربها از گذشتههاي دور آن را با نام بحرالفارس ميشناختند. امروزه خليج فارس به خاطر سرچشمههاي نفت جهان، كه در پيرامون آن يا در بستر آن جاي دارند، اهميت پيدا كرده است.
نامگذاري خليج فارس
كهنترين نام خليج فارس، كه در كتيبههاي آشوري آمده است، نارمرتو (Nar-Merratu) به معناي درياي تلخ است كه به شوري بسيار زياد آب اين دريا اشاره دارد. در تنگهي هرمز كتيبهاي از داريوش اول (داريوش بزرگ) به دست آمده است كه در آن به زبان پارسي باستان چنين مفهومي نوشته شده است:"دريايي كه از پارس ميرود." اين خليج را از زمان ساسانيان درياي پارس ميگفتند. فلاويوس آريانوس، تاريخنگار يوناني كه در سدهي دوم پس از ميلاد زندگي ميكرده است، در آثار خود از اين خليج با نام پرسيكوس (persikon Karitas) ياد كرده كه به معناي خليج پارس است. استرابن، جغرافيدان يوناني، كه در سدهي اول پس از ميلاد ميزيست، همين نام را به كار برده است. در كتابهاي لاتين سدههاي ميانه(قرون وسطي)، نام پرسيكوس سينوس (persicus sinus) يا پرسيكوم ماره (persicus mare) به كار رفته است. در ديگر زبانها زندهي دنيا نيز واژهي پرسيكوس با دگرگوني اندك به كار رفته است.
دانشمندان مسلمان، چه عربتبار و چه ايرانيتبار، در همهي .......
ادامه مطلب...
